 |
![[icon-delete : 101 bytes]](img/icon-delete.gif) |
| " FW Mail : (มหิดลวิทยานุสรณ์) ความรู้สึกของคนที่บ้านถูกเผา " |
 |
 |
ข้อความทั้งหมดคัดลอกมาจาก #05011 Natty Nattapon MWIT #17 และ http://www.dek-d.com/board/view.php?id=1814613
เชือว่าทุกคนรู้แล้วว่าเกิดอะไร
เชื่อว่าทุกคนรู้แล้วว่าใคร
ทุกคนรู้แล้วว่าเพราะเหตุใด
ทุกคนรู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร
แต่.. บางคนคงยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
พวกเรา "มหิดลวิทยานุสรณ์" เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ไม่ว่าจะด้วยสื่อประเภทใดก็ตาม
และก็คงรู้สึก เวทนา ไม่ต่างกัน
แต่รู้ไหมครับ? พวกเขา "ประชาชนคนไทย" ที่รับข่าวสารทางโทรทัศน์และวิทยุ เข้าใจตรงกัน
แต่ไม่ตรงกับพวกเรา
ใครเลยจะเชื่อ ว่าวงการข่าวไทยรวดเร็วขนาดไหน
เรื่องราวทั้งหมดของโรงเรียน ถูกสรุปได้ภายในเวลาไม่ถึง 12 ชั่วโมง
แต่นิยาย จะแต่งต่อเท่าไรก็ได้...
วันนี้ ที่พันทิพ
มีข่าวออกทางโทรทัศน์เรื่องห้อง สมุดโรงเรียนวิทยาศาสตร์ชื่อ ดังในย่านศาลายา ถูกเผา
บอกรายละเอียดเสร็จสรรพ พร้อมกับ "ประชาชนคนไทย" สามคนหน้าจอโทรทัศน์
รู้มั้ย ว่าผมได้ยินอะไร?
"XX เผาได้ไงวะเนี่ย โรงเรียนแท้ๆ ไอ่ควายเอ๊ย"
"XXXนี่ แค่เกรดตกนี่เครียดขนาดนั้นเล้ย?"
"เอ้ยๆ โรงเรียนนี่มันถูกตัดงบนี่หว่า แม่งสงสัยร้อนเงินว่ะะะ"
"เลยจ้างเด็กมาเผาเนี่ยนะ จ้างเท่าไหร่วะเนี่ย 55555"
เสียงหัวเราะ จริงๆ ครับ
เสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนจะ เดินเลี่ยงไปอย่างหมดความอดทน
ผมเป็นคนกระตือรือร้นกับอารมณ์ มีความรู้สึกที่จัดจ้าน ไม่เคยรู้สึกเฉยๆ กับสักเรื่องเดียว
ผมเลยไม่พอใจ กับการพูดเล่นๆ ของพวกเขาสามคน
มันทำให้ผมคิดว่า ... แล้วถ้าผู้ใหญ่เขาแตกประเด็นได้น่ากลัว กว่านี้ล่ะ?
มันคงไม่สนุก : (
ข้อความจากข่าวตอนหนึ่งบอกว่า ..
"...แต่ โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่ นักเรียนต้องเก่งจริงๆและต้องแข่งขันทางวิชาการกันสูง
เพื่อก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยา ลัยมหิดลและก้าวขึ้นเป็นนักเรียน แพทย์..."
ผมเห็นอะไร?
คุณเห็นอะไร?
เห็นไหม? ว่ามันเกิดอะไร?
พวกเรา เข้าใจ แล้วหาทางแก้ไข ดูแล สนใจ ให้อภัย ให้กำลังใจ "กันและกัน"
พวกเขา ฟังข่าว ไม่ตกใจ คิดไปไกล คิดโยงใย แต่งนิยาย หัวเราะชอบใจ กัน.
คือพวกเขา ที่ผมพูดถึงนี่ มันก็ไม่ใช่ คนไทย ทุกคนหรอกครับ
แต่ก็ยังไม่มีใครได้ยินนิยายจาก คนไทย ที่เหลือ ใช่ไหมครับ?
พวกเราจะทำอย่างไร?
พวกเราอยากฟังนิยายของพวกเขาต่อ ไหม?
หรือพวกเราจะรวมกัน เพื่อเขียนตอนจบที่ "ถูกต้อง" และ "ถูกต้อง"
นี่ไง สิ่งเดียวที่พอจะทำ.
อยากให้เรื่องนี้ ไม่มีโชคร้าย
รักทุกคน สัตว์ สิ่งของ ของ มหิดลวิทยานุสรณ์
#05084 Monkiiz Lammaetee MWIT #17
-------------------------------------------------------------------
บันทึกนี้ผมไม่ได้มีเจตนาตอกย้ำซ้ำเติมใครทั้งนั้น
แต่ผมอยากจะให้ใครก็ตามที่ได้รับรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ ได้เข้าใจในสิ่งที่ถูกต้อง
พวกเรามหิดลวิทยานุสรณ์ -- พี่ๆ น้องๆ รุ่นแล้วรุ่นเล่าที่มีความผูกพันกับสถานที่แห่งนี้
สิ่งที่พวกเราเห็นในเหตุการณ์ ก็คือที่เจ็บปวดจากการที่ "บ้านของเรา" ถูกเผา
อย่างที่ข้อความด้านบน (เขียนโดย ม๋ง)ได้กล่าวไว้ ว่าสื่อไทยไปได้รวดเร็วขนาดไหน และ "ปาก" ของคนเรา ไปได้ไกลกว่าเท่าไหร่
ขอความกรุณาเถอะครับ ใครก็ตามที่ได้อ่านบันทึกนี้ขอให้คุณได้เข้าใจเรา
ณ เวลานี้ "มหิดลวิทยานุสรณ์" กำลังถูกบิดเบือนความเป็นตัวตนที่แท้จริง
อย่าถือเอาเหตุการณ์อันน่าเศร้านี้เป็นเรื่องสนุกสนาน โปรดอย่าล้อเล่น -- กับความรู้สึกของคนที่บ้านถูกเผา
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องสนุกปากที่จะเอาไปขยายกันตามใจชอบ หรือแต่งเรื่องต่างๆ นานาที่ห่างไกลไปจากความจริงขึ้นทุกที
-------------------------------------------------------------------
ขอเพิ่มเติมอีกนิดค่ะ
บ้านของเรา โรงเรียนของเรา ผอ.ของเรา
มหิดลวิทยานุสรณ์ของเรา คือ ทุกๆอย่างของเรา
โรงเรียนแห่งนี้เป็นโรงเรียนแห่งแรกที่ รู้สึกได้เลยว่าเป็นบ้าน
ที่ให้ความอบอุ่น ความรู้ เงินทุนในการศึกษาเล่าเรียน และได้ปลูกฝังอุดมการณ์ต่างๆ ให้เรา
บรรยากาศการเรียนที่มหิดลวิทยานุสรณ์ เป็นกันเอง
เป็นการเรียนแบบ"เพื่อนช่วยเพื่อน" "พี่ช่วยน้อง"
มีโครงการพี่ช่วยน้อง ซึ่งเป็นการติวด้านวิชาการในสาขาต่างๆ
โดยผู้สอนเป็นรุ่นพี่ที่มีความเชียวชาญในวิชานั้นๆ
รวมถึงพี่ตัวแทนประเทศไทยด้วย
โรงเรียนได้ปลูกฝังอุดมการณ์ไว้กับนักเรียนทุกๆ คน
ให้มีจิตสำนึกรักแผ่นดินเกิด รักประเทศไทยแห่งนี้
ทำให้เราได้คิดว่า ประเทศเราซึ่งเป็นประเทศเกษตรกรรมนั้น
เราต้องลงแรง ให้เวลานาน รวมถึงที่ดินมากมาย เช่น การปลูกต้นยางพาราต้องใช้เวลาถึง 7 ปี
กว่าจะได้เป็นผลผลิตออกมาส่งออกเป็นวัตถุดิบไปขายเมืองนอก
เมือกนอก ใส่องค์ความรู้เข้าไป ใช้เวลา ใช้แรง ใช้สถานที่เพียงน้อยนิด
ก็ได้ผลิตภัณฑ์ออกมา เช่น ยางรถยนต์ ถุงมือยาง ซึ่งมีมูลค่ามากกว่ายางแผ่นที่เราส่งไปขายหลายเท่าตัวนัก
ยางกิโลละร้อยกว่าบาท ยางรถยนต์เส้นละ 3,000-4,000 บาท
แล้วเราขาดอะไร องค์ความรู้ของประเทศเราอยู่ที่ไหน
ทำไมเราต้องอาศัยความรู้ของคนอื่น ทำไมเงินบาทถึงต้องไหลออกนอกประเทศ
ปัญหาเหล่านี้ ส่งผลให้เราตระหนักว่ายังมีคนไทยอีกมากมายที่ยากจน
ไม่มีความรู้ ไม่มีที่อยู่อาศัยที่จะคุ้มแดดคุ้มฝนได้
แล้วเราจะแก้ปัญหาอย่างไร??
นี่คือตัวอย่างของอุดมการณ์ ที่ถูกปลูกฝังอยู่ในทุกๆเซลล์ในตัวเรา
อุดมการณ์ที่หนักอึ้งที่แบกอยู่บนบ่าของเรา บนบ่าของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
ซึ่งเรารับเอาไว้ด้วยความเต็มใจยึ่ง เพราะ สมองและสองมือของพวกเราหลายๆ คน
จะร่วมกันทำให้อุดมการณ์เหล่านั้นเป็นจริงขึ้นมา
จบม.6 ไปจากมหิดลวิทยานุสรณ์ไม่สำคัญว่าพวกเราจะไปเรียนอะไรต่อ
ท่านผอ. ธงชัยพูดเสมอว่าให้เรียนในสิ่งที่เรารักถนัด และ สนใจ
เรียนให้รู้จริงในสาขาวิชานั้นๆ เพื่อสร้างองค์ความรู้ให้กับประเทศชาติของเรา
แล้วกลับมาพัฒนาประเทศชาติ ลดช่องว่างระหว่างคนจน คนรวย
และนี่คือสาเหตุว่า ทำไมต้องมีมหิดลวิทยานุสรณ์
-----------------------------------------------------
ด้านบนนั่นเป็น FW Mail ที่เพื่อนผม (ที่อยู่มหิดลตอนนี้) ส่งมาให้อ่าน ... ลองสัมผัสในมุมมองของเด็กหอบ้างจะเป็นไรไป ;) |
 |
 |
| 10 มิ.ย. 53 / 22:36 |
 |
0
0
[A]ssist_Treasurer (4129) : n/a : n/a : n/a |
 |
|
 |
 |
|
|
view 1687 : discuss 33 : rating - : bookmarked 0 : vote 1
|
112.142.18.8
|
|