 |
 |
| #5# - 632175 |
![[icon-addtodelete : 101 bytes]](img/icon-delete.gif) |
 |
![[member icon]](icon/tiger1.gif) |
 |
ผมเห็นด้วยนะ ที่บึงกาฬจะขึ้นมาเป็นจังหวัดที่ ๗๖ ผมว่ามีหลายอย่างที่เหมาะสมกว่ารอบที่แล้วด้วยซ้ำ อย่างน้อยส่วนราชการเขาแบ่งไปอยู่ที่บึงกาฬมานานมากแล้วครับผม
(๘) ก่อนอื่น กทม. ตามกรมการปกครองไม่นับเป็นจังหวัดนะ แม้ว่าเขต กทม. จะครอบลงไปในเขตจังหวัดพระนครและธนบุรีเดิมทั้งจังหวัดก็เถอะ แต่รูปแบบเนี่ย ภาครัฐก็ไม่ได้ลงไปบังคับบัญชาทุกเรื่องเหมือนการปกครองส่วนภูมิภาคทั่วไปในจังหวัดต่างๆ ทั้ง ๗๕ จังหวัด ซึ่งคนเมืองหลวงหลายคนอาจไม่ค่อยคุ้นเคยกับการที่ "ศาลากลาง" เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของการปกครองในต่างจังหวัด
หากแต่ กทม. มีรูปแบบเป็นเขตปกครองพิเศษเทียบเท่าเทศบาลนคร (แต่ size ระดับมหานคร) เช่น พัทยา นครเชียงใหม่ นครหาดใหญ่ นครอุดรธานี ฯลฯ ถือเป็นการปกครองส่วนท้องถิ่นที่มอบอำนาจให้ท้องถิ่นดูแลตัวเอง (ในหลายๆ เรื่อง) เลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นได้เอง มีหน่วยงานหลายอย่างเป็นของตัวเอง
ตอนนี้จังหวัดต่างๆ แม้แต่ส่วนที่อยู่นอกเขตเทศบาล ก็มีการกระจายอำนาจบางส่วนให้เป็นส่วนท้องถิ่นซ้อนเข้าไปในส่วนภูมิภาคเช่นกันแบบทุกตารางนิ้ว ก็คือ อบจ. อบต. ไงครับ
(๗) กลับมาที่บึงกาฬ ถ้าว่ากันในแง่ ความห่างไกล จากจุดปลายแถวบึงโขงหลง ถึงตัวเมืองหนองคาย ประมาณ ๒๑๐ กิโลเมตรครับ ตามแนวทางหลวง ๒๑๒ (ถนนชยางกูร) เลียบแม่น้ำโขง ต่อให้ลัดเข้าไปในพื้นที่สกลนครก็ไม่ต่ำกว่า ๑๙๐ กิโลเมตรอยู่ดี
ซึ่งไกลแค่ไหน ? ก็ กท.-หัวหิน, กท.-พยุหะคีรี (ก่อนถึงนครสวรรค์), กท.-สีคิ้ว (ก่อนถึงโคราช)
(๖) ยิ่งถ้าวัดจากจุดปลายฝั่งตะวันตกติดจังหวัดเลยแถว อ.สังคม มาถึงจุดปลายฝั่งตะวันออกติดนครพนมแถวบึงโขงหลง ตามแนวแม่น้ำโขง ได้ประมาณ ๓๐๐ กิโลเมตรครับ ซึ่งไกลมาก
ไกลแค่ไหน ? ก็ กท.-เมืองประจวบคีรีขันธ์, กท.-คลองขลุง (ก่อนถึงกำแพงเพชร), กท.-พิมาย (เขตโคราชก่อนเข้าขอนแก่น)
แม้แต่จังหวัดที่ผมว่ายาวมากๆ อย่างประจวบคีรีขันธ์ จากจุดเหนือสุดที่หัวหินแถวสนามบินบ่อฝ้าย ไปตามถนนเพชรเกษมถึงจุดใต้สุดที่บางสะพานน้อย แถวจุดพักรถเขาโพธิ์ ยังแค่ ๒๐๐ กว่าโลเองครับ
(๕) ถ้าว่ากันในแง่ของ ภูมิศาสตร์ ที่ตั้งของบึงกาฬเป็นจุดเหนือสุดของภาคอีสาน อยู่ตรงข้ามกับเมืองปากซัน ซึ่งเป็นเมืองเอกของแขวงบอลิคำไซ พอดี...
(๔) So what ?...แล้วไง ?
คือถ้าดูแผนที่ประเทศลาว จะเห็นว่าแขวงบอลิคำไซเป็นเหมือนปากประตูเชื่อมต่อระหว่างนครหลวงเวียงจันทน์ที่อยู่ติดกันลงไปสู่ลาวตอนใต้ ตั้งแต่คำม่วน สะหวันนะเขด ยันเมืองปากเซที่จำปาสัก ซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับต้นๆ ของลาว
ขณะที่เมืองปากซัน ก็เป็นจุดสำคัญบนทางหลวงสาย ๑๓ ใต้ เวียงจันทน์-สะหวันนะเขด เพราะเป็นชุมทางที่แยกไปออกลาวเหนือที่เมืองเชียงขวาง (ทุ่งไหหิน) ได้
และจากเชียงขวาง เราสามารถทะลุเข้าหลวงพระบาง หลวงน้ำทา ออกชายแดนจีนได้ หรือจะข้ามเขาหลายลูกไปออกชายแดนเวียดนาม เข้าฮานอยก็ได้เช่นกัน
(๓) ที่สำคัญ ปากซันถือเป็นจุดพักจุดใหญ่บนเส้นทางข้ามประเทศระหว่างลาวกับเวียดนามครับ เพราะถัดจากปากซันลงไปนิดนึงก่อนถึงแขวงคำม่วนจะเป็นทางแยกใหญ่ไปสู่ "หลักซาว" ซึ่งจะข้ามชายแดนไปทะลุทะเลจีนใต้ที่เมืองวิงห์ ที่อยู่ไม่ไกลจากฮานอย
ที่จริง จุดที่เป็นทางแยกไปหลักซาว อยู่ประมาณกึ่งกลางระหว่างปากซัน (บึงกาฬ) กับท่าแขก (นครพนม) เลยทีเดียว ดังนั้นทั้ง ๒ เมืองล้วนเป็นทำเลที่สำคัญในการเชื่อมต่อกับฮานอย ต่างกันที่ปากซัน เป็นทางผ่านที่เชื่อมมาจากเวียงจันทน์ ส่วนท่าแขก เป็นทางผ่านที่เชื่อมมาจากกรุงเทพฯ ข้ามสะพานมิตรภาพที่กำลังสร้างกันอยู่
(หากเทียบกับมุกดาหารซึ่งอยู่ตรงสะหวันนะเขด อันนั้นดูจะเป็นประตูไปสู่เว้และท่าเรือที่ด่าหนังทางตอนกลางของเวียดนามมากกว่าครับ)
ดังนั้น ความสำคัญของปากซัน นั่นคือใครที่มาจากเวียงจันทน์ ถ้าจะไปฮานอย ยังไงก็ต้องผ่านปากซันครับ
(๒) จึงไม่แปลกที่ บึงกาฬ-ปากซัน จะเป็นจุดยุทธศาสตร์การค้าชายแดนที่สำคัญไม่แพ้นครพนมหรือมุกดาหารเลย และน่าจะเป็นอีกปัจจัยที่ส่งเสริมให้เกิดจังหวัดบึงกาฬขึ้นครับ
อย่างน้อยในอนาคตอันใกล้ การประสานงานกันระหว่างบึงกาฬกับปากซัน ก็จะเป็นระดับเดียวกันระหว่างผู้ว่าราชการจังหวัดกับเจ้าแขวงโดยตรง ไม่เหมือนตอนนี้ที่เป็นระดับแขวงกับอำเภอเท่านั้น
(๑) หากเปรียบเทียบกับโครงการแยกจังหวัดอื่นๆ
- แม้บึงกาฬจะแยกไปแล้ว พื้นที่และประชากรหนองคายก็ยังมากพอกับความเป็นจังหวัดอยู่ ต่างจากกรณี "แม่สอด" ซึ่งถ้าแยกออกไปแล้ว จังหวัดตากแทบไม่เหลืออะไรเลย แค่ ๔ อำเภอเท่านั้น
- แม้บึงกาฬจะแยกไปแล้ว เอกลักษณ์ความเป็นจังหวัดหนองคายก็ยังคงอยู่ ต่างจากกรณี "ชาติตระการ/นครไทย" ซึงถ้าจะแยกจากพิษณุโลกได้ต้องเอาอำเภอด่านซ้ายและพระธาตุศรีสองรักไปด้วย ทางจังหวัดเลยไม่ยอมหรอกครับ เพราะเป็นพระธาตุคู่บ้านคู่เมืองที่อยู่ในตราจังหวัด
- จังหวัดบึงกาฬมีอำเภอมากพอ ต่างจากกรณี "ฝาง/ไชยปราการ" ซึ่งดูเหมือนทางเชียงดาวเขาไม่เอาด้วย อำเภอเวียงแหงที่มีเชียงดาวโอบล้อมอยู่จึงออกไปไม่ได้เชนกัน มันก็จะเหลือฝาง, ไชยปราการ และแม่อาย ซึ่งไม่พอที่จะแยกจากเชียงใหม่ได้หรอก
- บึงกาฬและอำเภอบริวารอยู่ไกลจากเมืองหนองคายมากพอ ต่างจากกรณี "ปากช่อง" ซึ่งอำเภอบริวาร เช่น สีคิ้ว วังน้ำเขียว ล้วนอยู่ใกล้โคราชมากๆ และถึงโคราชจะเป็นจังหวัดใหญ่ที่สุดในประเทศ แต่กระทั่งกรณี "บัวใหญ่" ก็ยังไม่สามารถเกิดขึ้นได้เช่นกัน เขาคาดกันว่าเป็นอิทธิพลของคำว่า "เมืองย่าโม" ที่ทำให้ยังไม่มีใครอยากแยกตัวออกมาซักที
(๐) ฉะนั้น ผมเดาว่าไม่ใช่แค่ความห่างไกลจากเมืองหนองคายหรอกครับ แต่ปัจจัยภายนอกอย่างการพัฒนาในลาวและเวียดนาม ณ ตอนนี้น่าจะเป็นอีกเรื่องที่สำคัญ ที่ดึงให้บึงกาฬขึ้นมามีความพร้อมที่จะเป็น "จังหวัดที่ ๗๖" มากกว่าอีกหลายโครงการ ครับผม. |
 |
 |
| 05 ส.ค. 53 / 04:14 |
 |
0
0
หนมเส้น_real time post (130) : : |
 |
|
 |
 |
|
|
followup id 632175
|
58.9.123.13
|
|
|
 |