 |
![[icon-delete : 101 bytes]](img/icon-delete.gif) |
| " ความในใจของ OSK คนหนึ่ง ฝากให้ลองคิดกันดู " |
 |
 |
เรื่องของเรื่องคือว่า เมื่อวานผมไปเจอรุ่นน้องคนหนึ่ง (ซึ่งหากนับอายุกันจริงๆ อาจจะพอนับเป็นลูกหลานกันได้แล้ว) ที่เดอะมอลล์บางแค ช่วงเวลาประมาณบ่าย 3 กว่าๆ อยู่ในชุด ม.ปลาย เสื้อหลุดลุ่ย เดินผ่านหน้ามา ผมก็เลยทักแล้วพูดกับน้องเค้าว่า "น้อง สวนกุหลาบแต่งตัวดีๆ หน่อยสิครับ" น้องคนนั้นก็แหงนมามองหน้าผม ทำหน้าตาเฉยๆ แล้วก็เดินจากไป โดยไม่แม่แต่เหลียวหลัง สิ่งสุดท้ายคือ ผมก็แค่ถอนหายใจ แล้วก็ถามกับตัวเองว่า "ผิดไหมที่ไปบอกน้องเค้าแบบนั้น" ผมเข้าใจว่ามันเป็นสิทธิที่พึงจะทำได้โดยไม่ผิดอะไร แต่มันก็ไม่น่าจะเกิดกับเด็กโรงเรียนเรา ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าน้องๆ ยังถ่ายทอดกันรุ่นสู่รุ่นกันหรือไม่ เรื่องการแต่งตัวซึ่งเป็นที่ยอมรับจากคนภายนอกมาอย่างยาวนานว่า "แค่เห็นข้างหลังก็รู้ว่าเป็นสวนกุหลาบฯ" ซึ่งต่อให้เราเสื้อผ้าหลุดลุ่ยในโรงเรียน ถายนอกจะไม่ได้เห็นแบบนั้น รวมทั้งการนับถือรุ่นพี่รุ่นน้อง ไม่ต้องถึงขนาดยกมือไหว้ก็ได้ ซึ่งต้องบอกว่ามันเจ็บใจจริงๆ ที่น้องคนนั้นแสดงออกมาแบบนั้น ซึ่งถ้าเค้าเป็นเด็ก ม. ต้น ก็จะยังพออนุมานได้ว่าเค้ายังไม่ได้ซึมซับความเป็น "ลูกสวนฯ" ได้มากเท่าที่ควร แต่ที่มันเกิดกับเด็ก ม.ปลาย
ที่บ่นมาทั้งหมด ก็คือว่า เศร้าใจกับสิ่งเล็กๆ ที่เกิดขึ้น ที่ได้พบเห็น ผมเจอรุ่นพี่รุ่นน้องที่ไหน แค่ขอให้รู้ว่าเค้าเป็น จะไม่รอช้าที่จะทักทาย พูดคุย หรือแม้ช่วยเหลือกันทันที แต่เจอแบบนี้มันหดหู่พิกล ผมก็หวังลึกๆ นะครับว่า น้องๆ ศิษย์ปัจจุบันส่วนใหญ่คงไม่ได้เป็นแบบนั้นทั้งหมด หรือใครอาจจะคิดว่าสิ่งที่ผมเชื่อถือมาตลอดจนวันนี้ชีวิตก้าวเข้าสู่เลข 3 แล้วนั้น มันผิดก็แล้วแต่...แต่มันทำให้มีความสุขทุกครั้งที่รู้สึกว่าเรามีพี่ๆ น้องๆ อยู่รอบข้างครับ |
 |
 |
| 06 ส.ค. 53 / 10:15 |
 |
0
0
|
 |
|
 |
 |
|
|
view 1616 : discuss 24 : rating - : bookmarked 0 : vote 0
|
58.9.116.29
|
|